Güllaç, özellikle Ramazan ayında sofralarda yerini alan, hafif ve ferahlatıcı bir Türk tatlısıdır. İncecik nişasta bazlı yufkaların sütle yumuşatılması ve genellikle şeker, gül suyu, ceviz ya da fındık ile hazırlanmasıyla yapılır. Üzerine nar taneleri, Antep fıstığı veya kaymak eklenerek servis edilir. Hafif yapısı sayesinde iftar sonrası tercih edilen en popüler tatlılardan biridir.
Güllaç kelimesinin kökeni “güllü aş” ifadesine dayanmaktadır. Osmanlı döneminde tatlıya gül suyu eklenmesi yaygın olduğu için bu isim zamanla “güllaç” halini almıştır. Günümüzde her ne kadar gül suyu kullanımı azalmış olsa da geleneksel tariflerde hâlâ yerini korumaktadır.
Tarihi Osmanlı İmparatorluğu’na kadar uzanan güllaç, saray mutfağında önemli bir yere sahipti. Rivayete göre, mısır nişastasının işlenmesi sırasında elde edilen ince tabakaların sütle buluşturulması sonucu bu tatlı ortaya çıkmıştır. Kısa sürede saraydan halka yayılan güllaç, özellikle Ramazan ayının vazgeçilmez lezzetlerinden biri haline gelmiştir.
Osmanlı sarayında güllaç, ustalık gerektiren bir tatlı olarak kabul edilir ve özel günlerde hazırlanırdı. İncecik güllaç yapraklarının kırılmadan sütle ıslatılması ve kat kat dizilmesi, bu tatlının en önemli püf noktalarındandır. Zamanla Anadolu’nun farklı bölgelerinde farklı yorumlarla yapılmaya başlanmıştır.
Günümüzde güllaç, hem geleneksel tariflere bağlı kalınarak hem de modern dokunuşlarla hazırlanabilmektedir. Meyveli, çikolatalı ya da farklı kuruyemişlerle zenginleştirilen çeşitleri bulunsa da klasik sütlü ve cevizli güllaç en çok tercih edilen versiyondur.
Kısaca güllaç, hem köklü geçmişi hem de hafif lezzetiyle Türk mutfağının en özel tatlılarından biri olmaya devam etmektedir.
tarafından güncellenmiştir.
